Op het eerste gezicht lijken interviewen en tenderschrijven twee totaal verschillende vakken. Het ene draait om gesprekken voeren en verhalen ophalen. Het andere om documenten, eisen en beoordelingscriteria. Toch ontdekte ik een opvallende overeenkomst.
De kern van het verhaal vinden
In beide gevallen begint een goed resultaat met dezelfde vraag: wat is nu eigenlijk de kern van het verhaal? Wanneer ik iemand interview voor een klantcase, artikel of managementboek, is het zelden de eerste reactie die uiteindelijk de meeste waarde heeft. Juist door door te vragen ontstaat inzicht. Wat was de echte uitdaging? Welke keuzes zijn gemaakt? Waarom werkte een bepaalde aanpak wel of niet? Bij tenderschrijven gebeurt iets vergelijkbaars. Ook daar gaat het niet alleen om het verzamelen van informatie. De uitdaging zit vaak in het vinden van de rode draad. Wat maakt deze organisatie geschikt voor de opdracht? Welke boodschap moet blijven hangen bij de beoordelaar? En welke informatie ondersteunt dat verhaal?
Kiezen maakt het verschil
In beide gevallen ontstaat kwaliteit niet door zoveel mogelijk te vertellen. Sterker nog, vaak is het tegenovergestelde waar. Een goed interview draait om het onderscheiden van hoofd- en bijzaken. Een goede tender ook. Niet alles wat interessant is, hoeft uiteindelijk in de tekst terecht te komen. De kunst zit juist in het maken van keuzes.
Nieuwsgierigheid als gemeenschappelijke factor
Misschien is dat ook waarom tenderschrijven me zo aanspreekt. Niet alleen vanwege het schrijven zelf, maar omdat het dezelfde nieuwsgierigheid vraagt die ik ook gebruik tijdens interviews. Luisteren. Doorvragen. Structuur aanbrengen. En uiteindelijk komen tot een verhaal dat klopt.
Of dat verhaal nu bedoeld is voor een lezer, een klant of een beoordelaar.