Veel mensen denken dat schrijven begint met het vinden van de juiste woorden. Ik denk dat het vaak begint met iets anders. Namelijk met accepteren dat de eerste versie waarschijnlijk niet de definitieve versie wordt. Dat geldt voor artikelen, klantcases, nieuwsbrieven en tenders. De eerste versie heeft een belangrijke functie. Die brengt ideeën op papier. Maar juist daarna begint vaak het echte werk.
Schrijven is ook schrappen
De eerste versie bevat vaak alles wat je wilt vertellen. De tweede versie gaat over de vraag wat de lezer daadwerkelijk moet weten. Dat verschil lijkt klein, maar maakt een tekst vaak veel sterker. Niet door meer toe te voegen, maar juist door dingen weg te laten. Een extra alinea. Een herhaling. Een detail dat interessant is, maar niets toevoegt aan de boodschap.
Niet alles hoeft in de tekst
Bij interviews zie ik dat regelmatig gebeuren. Mensen vertellen veel interessante dingen. Toch komt uiteindelijk maar een deel daarvan in het artikel terecht. Niet omdat de rest onbelangrijk is, maar omdat een lezer behoefte heeft aan focus. Wat je weglaat is soms net zo belangrijk als wat je opschrijft.
Ruimte voor de kern
Misschien is dat ook waarom schrijven soms meer op beeldhouwen lijkt dan op bouwen. Je voegt niet steeds iets toe. Je haalt weg wat niet nodig is. Totdat overblijft wat echt gezegd moet worden. En juist daar ontstaat vaak de sterkste versie van een verhaal. Wel een verteller, niet zo’n schrijver? Neem contact op.