Hij keek in de camera. En het werd stil. Bijna ongemakkelijk stil.
Net toen ik tot tien had geteld en de stilte wilde opvullen, zag ik zijn ogen vochtig worden.
Kwetsbaar vertelde hij over een persoonlijke, nare situatie die hem een nieuwe kijk op het leven had gegeven. “Het raakt me, nu ik zo met jou praat, toch nog meer dan ik dacht”, zei hij.
Dat iemand zich zó op zijn gemak voelt dat hij zijn emoties toont, blijft bijzonder.
Deze man had zijn zaakjes zowel zakelijk als privé goed voor elkaar, stond stabiel in het leven en tóch gebeurde dit zomaar op een dinsdagochtend in juli van dit jaar.
“Goede content zegt niet: kijk eens wat wij hebben. Het zegt: dit is wat jij ermee wint.”
Kwam zijn verhaal in het interview? Nee, dat was niet gepast in die zakelijke setting. Maar het maakte wél dat de tekst aan alle kanten schuurde, raakte en bleef hangen bij de lezer.
Regelmatig vertellen mensen in een interview meer dan ze eigenlijk van plan waren. Dat ontstaat door luisteren, écht luisteren, in alle rust en eenvoud. Ik probeer niet af te leiden, niet aan te vullen. En ook al is het soms verleidelijk, vaak laat ik de stilte gewoon bestaan.
Authenticiteit zit niet in snelle zinnen of gelikte antwoorden.
Het ontstaat in luisteren, stil durven zijn en soms in het ongemak laten duren.
Hoe ga jij om met stiltes in gesprekken met klanten of collega’s?