Er waait een nieuwe wind over LinkedIn. Je ziet steeds vaker persoonlijke verhalen, kwetsbare momenten en emoties die midden op de digitale stoep worden gelegd. Soms openhartig. Soms inspirerend. Soms nét even te veel.
Ik begrijp het wel. Een verhaal met gevoel raakt. Het maakt mensen zichtbaar en benaderbaar. Maar er gebeurt ook iets anders. Langzaam verschuift de balans van inhoud naar emotie. En dat is wat mij betreft het moment waarop goede communicatie verandert naar minder goed. Naar drama of theater zelfs.
Want een sterk verhaal bestaat niet snel alleen uit gevoel.
Een sterk verhaal staat stevig omdat het iets vertelt.
Iets dat blijft hangen.
Iets dat klopt.
Professioneel schrijven vraagt om helderheid én menselijkheid
In organisaties gaat het minder om grote emotionele bekentenissen. Mkb-bedrijven zitten vaak veel praktischer in hun communicatie. Toch zie ik dat ook daar een uitdaging ligt. Niet omdat berichten te emotioneel worden, maar omdat gevoel soms nét wat sneller op papier staat dan de kern.
Bijvoorbeeld een interne update waarin vooral wordt gedeeld hoe trots iedereen is, zonder dat duidelijk wordt waar die trots precies vandaan komt. Of een bericht aan klanten dat enthousiast klinkt, maar waarin de boodschap niet scherp genoeg staat.
Het zijn geen fouten. Het zijn verschuivingen. Kleine nuances die bepalen of een lezer iets voelt én begrijpt, of alleen dat eerste.
Emotie is een waardevolle laag, maar de boodschap moet overeind blijven.
Ook in het mkb is communicatie het sterkst wanneer inhoud en gevoel naast elkaar staan in plaats van elkaar verdringen.
Daarom werk ik andersom: eerst de kern, dan het gevoel
Wat wil je zeggen?
Waarom is dit belangrijk?
Wat moet je lezer meenemen?
Pas daarna laat je de toon spreken. De warmte. Het menselijk detail. De nuance. Want als iets het verschil maakt tussen een goed verhaal en een memorabel verhaal, is het dat: de emotie die de inhoud versterkt, niet vervangt.
Dat geldt voor interviews, blogs, interne berichten, speeches en LinkedIn-updates.
Goede communicatie is nooit óf óf.
Het is altijd én én.
Emotie en inhoud.
Verhaal en richting.
“Een goede tekst voelt warm, maar staat stevig. Emotie mag, zolang de inhoud klopt en duidelijk blijft."
De kunst zit in luisteren, laagjes aanbrengen en de juiste vragen stellen
Of ik nu een interview houd, een profielschets schrijf of een verhaal help vormgeven: ik luister niet alleen naar woorden, maar ook naar ondertonen. Naar de beweging erachter. Naar wat iemand eigenlijk wil zeggen, maar nog niet precies formuleert.
Daar ontstaat de kern.
Die kern bepaalt het verhaal.
En dan pas komen de emoties die het menselijk maken.
Een goed geschreven verhaal voelt warm, helder en oprecht.
Maar vooral: het klopt.
De inhoud blijft staan, ook als je de emotie eraf zou halen.
Mooi meegenomen
Schrijf dus niet alleen vanuit je eigen gevoel.
Schrijf ook vanuit het gevoel dat je lezer nodig heeft.
Dat maakt je verhaal sterker. Professioneler en authentieker.
En dat maakt hét verschil tussen iets wat jij vooral leuk vindt om te delen en iets wat anderen als vanzelf onthouden.