Als ik vertel dat ik als tenderschrijver werk krijg ik altijd dezelfde reacties:
‘Ja, dat heb ik ook gedaan, maar dat is me toch een stressvol circus.’
‘O ja, die heb ik ook nog één liggen en de deadline nadert.’
‘Tenderschrijven? Dat is hollen en stilstaan en een vak apart.’
Stress en hollen
Die reacties begrijp ik wel en toch vraag ik me ook af wat de onderliggende oorzaak is voor de terugkerende woorden ‘stressvol circus’ en ‘hollen en stilstaan’. Volgens mij zit het probleem niet alleen in de complexiteit van de tender zélf, maar vooral in de hoeveelheid beschikbare tijd. Tijd om deze opdracht goed en aandachtig uit te voeren.
Bureaus ogen in control
Wat mij opvalt, is dat de bureaus die zich uitsluitend op tenderschrijven richten dit proces, voor zover ik kan zien, goed op orde hebben. Natuurlijk zal de boel daar met regelmaat onder hoogspanning staan, maar het oogt (voor mij als cursist, ik haalde mijn kennis bewust bij twee verschillende tenderbureaus vandaan) allemaal vrij in control.
De reacties die ik in de praktijk ervaar zijn dan ook vaak van professionals die tenderschrijven niet als hoofdvak hebben, maar er dit vanuit hun functie ‘even bij’ doen. Of van schrijvers die eigenlijk te vol zitten om een dergelijke opdracht aan te nemen maar dat toch doen.
Ik ben niet vies van een beetje hollen en circus, maar kan niet genieten van de puzzel die tenderschrijven uiteindelijk is, als ik er niet genoeg tijd voor vrij kan maken.
En dan komen we tóch weer bij die ene dooddoener uit: nee zeggen tegen het één is ja zeggen tegen het ander. En áls ik dan ja zeg dan ben ik een hard werkende clown in het hollende circus…