In een wereld van korte video’s, snelle inzichten en hapklare content voelt het misschien logisch om een boek ouderwets te vinden. Toch vind ik dat dit beeld niet klopt.
Een boek is anno nu immers veel meer dan papier. De boeken die ik schrijf of redigeer, bevatten standaard QR-codes en verwijzingen naar video’s of andere virtuele elementen. Het boek is daarmee niet alleen iets om te lezen, maar vooral een ingang naar meer. Het is een vorm die meebeweegt met deze tijd, in plaats van ertegenin te gaan.
Dat geldt ook voor de manier waarop we het boek consumeren. We luisteren onderweg, lezen ’s avonds verder en schakelen moeiteloos tussen audio, scherm en papier. Ook daarin is het boek beweeglijker geworden dan het ooit was.
En niet alleen de vorm is veranderd, ook de productie ervan. Het klassieke beeld van schrijven achter een bureau, turend naar een leeg scherm, klopt niet meer. Ideeën ontstaan juist onderweg, in gesprekken, tijdens projecten, op momenten waarop iets ineens scherp wordt. Die kun je inspreken, noteren, bewaren en later samenbrengen tot een groter geheel.
Misschien moet ik daarom een andere vraag stellen.
Niet of een boek ouderwets is, maar of je beeld van een boek nog wel actueel is…